#7. Аалз

Аалзны тор чичигнэж ямар нэг амьтан торонд тээгэлсэнг илтгэнэ. Өглөөнөөс хойш олигтой хоол олж чадаагүйдээ бага зэрэг сулидсан аалз аажуухан чичигнээний зүгрүү дөхнө. Торонд нь нэг бяцхан шумуул орсон байлаа. Сурсан зангаараа аалз хажууд нь очоод шүлсээрээ ороож эхлэв. Гэтэл шумуулны нүднээс асар их айдас мэдрэгдсэнд аалз цочисхийн арагш ухарлаа. Үнэндээ бүхий л амьтад үхлийнхээ өмнө айдаг гэхдээ энэ бол тийм айдас байсангүй өөрийнх нь хамгийн сайн мэдэх ганцаардалын айдас байлаа. Энэ мөчид гэнэт өглөөнийх нь явдал санаанд нь оров.
Аалз уйтгарласандаа торноосоо дүүжлэгдэнэ нааш цааш хөдлөн санжигнаж байв. Гэнэт сүр сархийн нэг хүчтэй юм өөрийг нь аваад явчихлаа. Энэ гэнэт нөгөө аварга биет нь хүн болохыг мэдэв хүн ч мөрөн дээр нь аалз наалдсанг анзаарлаа. Аалз үхэлтэйгээ эвлэрэн нүдээ анилаа гагцхүү ганцаараа байсаар байгаад дуусаж буйдаа харамсана. Гэнэт нисэх мэт боллоо. Үхэл гэж ийм байдаг юм байхдаа гэж гайхсандаа нүдээ нээвэл хүн түүнийг алах биш харин өргөж аваад модон дээр тавиж байгааг мэдэв.
Гэнэт аалз тороо эргүүлэн хөвж эхэлсэнд шумуулны айдас гайхсан харцаар солигдов. Аалз өөдөөс нь муухан инээмсэглээд торноосоо салгах төдийд шумуул тийчигнэн байн нисэн одлоо. Энэ түүний гурав дахь хоол байж болохоор байлаа. Гэтэл шаналгаад тэр дурсамж түүнийг зовооно. Одоо нэгэнт аалз амьтадаар хооллож чадахааргүй болжээ магадгүй өглөө тэрний үхэх мөч байсан биз гэж бодоод аалз шүлсээрээ өөрийгөө ороож эхэллээ.