Нисдэг нохой

Би амьдралдаа ганцхан нохой л тэжээж үзсэн. Үнэндээ бол миний тэжээнэ гэж ч юу байх билээ. Ээж, аав хоёр маань л арчилж, би эрхлүүлэх бас өөрөө эрхлэх гэсэн хоёрхон үүрэг л хүлээдэг байв. Та намайг эрхийн мангар хэмээн шоолж болох л юм гэвч долоохон настай байсан би юуг л хийж чадаа аж. Аав тэр нохойг дөнгөж төрснийх нь дараа гэрт авчран надад өгсөн билээ. Тэр үед би дөнгөж уншиж сурсан байлаа. Тэгээд орой болгон ярьж өгдөг үлгэрийн баатруудыг өөрөө олж үзэх гэсэндээ шөнө болгон өрөөнийхөө хаалгыг хааж байгаад үүр гэгээртэл ном уншчихаад ээж аавыгаа сэрэхээс өмнө хөнжилдөө шургалан орж өглөө нь үхэх гэж байгаа юм шиг нойрмог амьтан хичээлдээ явдаг байв.

Харин тэр өдрөөс хойш надтай цуг үлгэр сонирхогч нэгээр нэмэгдсэн нь Макс. Нуруу нь торгон хар, цээж нь хөрс шиг бор өнгөтэй байдаг л нэг герман овчарк байв. Би түүнд орой бүр үлгэр ярьж өгнө. Одойнууд, мангасууд, баатрууд гүнжүүд, үзэсгэлэнт орд харш, мөнхийн орон гээд л бүхнийг ярина. Тэр унтаж буй мэт нүдээ анин хэвтдэг ч гэсэн сонсож байгааг би мэддэг байлаа. Яаж гэхээр би чанга уншихаа болиод дотроо уншаад эхлэхээр чих нь сортолзон үлгэрийн орны үгсийг эрэлхийлнэ. Тэр яг л над шиг, би харин яг л аав шигээ болсон мэт.

Нэг өдөр Макс бид хоёр анх удаагаа хоёулхнаа зугаалахаар гарлаа. Тэр өдөр надаас ерөөсөө холдсонгүй. Миний хөлийн дэргэд суугаад хорвоо ертөнцийг сонирхон бас айн ажиглана. Ахиад хэлэх утгагүй ч тэр яг л над шиг ертөнцийг шүтэн биширч үлгэрийн орныг өмнөө төсөөлөн харж буй мэт. Дараа дараагаас нь бид хоёр хоёулхнаа гарах болов. Макс бага багаар байгаль дэлхийд дасаж байлаа. Бага багаар надаас холдон өөрийн дураар хүссэн газар бүртээ давхихыг оролдоно. Гэвч түүний хүзүүнд төмөр гинж уяатай. Харин минийхэд үл мэдэхээс айх гинж. Нэг өдөр би Максийг нүднээс анзаараагүй зүйлээ олж харав.

Түүний нүд хачин уйтгартайгаар тэнгэр ширтэнэ. Хөвөн явах үүлсийг харц дагуулан ширтээд яг л дотнын найз нь орхин явж буй мэт гунигтайгаар амьсгална. Тэр нисэхийг хүсэж байлаа. Үүл шиг, шувуу шиг тэнгэрт халин нисээд сонссон үлгэрийнхээ орноор зугаалан, энэ бүх дөрвөлжин, бөөрөнхий уйтгартай нэгэн хэвийн ертөнцөөс зугтахыг хүсэж байв. Магадгүй та намайг яаж мэдсэн бэ!? хэмээн гайхаж болох юм. Тэгвэл би нүднээс нь гэж хариулна. Түүний нүд миний толин дахь нүдний тусгал байлаа... Заримдаа тэр яг л би нисэхийг хүсэхээрээ тэнгэр өөд харан чигээрээ гүйдэг шиг холоос хол зугтан алга болдог байв. Гэвч орой нь ямар нэгэн айдсаасаа болоод эргээд л миний хөл доор ирээд хэвтчихсэн байдаг байсан сан.

Тэр шувуудыг уйтгартайгаар ширтэн. Хэрвээ газар буух юм бол түүнийг эргэн хөөж тэнгэрт нисгэдэг байлаа. Тэгээд амандаа нисэж чаддаг байж юунд газарт бууна вэ!? хэмээн үглэх мэт санагддаг сан. Би хүйтэн болсон тул гадаа гарахаа болив. Тийм болохоор гэрийнхэн маань Максийг ганцаарыг нь гаргадаг болов. Тэр гарч явчхаад эргээд л ороод ирнэ. Магадгүй даардаг байсан биз ээ. Хэдий би гарах боломжгүй болсон ч Максийг хэрхэн нисэхийг хүсэн салхи мэдрэн давхихыг цонхоороо харах дуртай байлаа. Тэр давхиад л давхиад л, хэлээ унжуулчхаад бахардаж үхэх гэж байгаа юм шиг үзэгдэх болов чиг нисэх гэсэн хүслээ хаялгүй давхиад л байна. Харин би хүн нисэж чадахгүй гэж мэддэг болсон цагаасаа хойш нисэх хүслээ хаясан.

Макс нэг өдөр эргэж ирсэнгүй. Маргааш нь ч ирсэнгүй. Манайхан сандран цагдаад мэдэгдсэн боловч олдоогүй. Би хэдий гунигтай байсан ч Максийнхаа өмнөөс баяртай байлаа. Учир нь би түүний эргэж ирээгүй шалтгааныг нь мэдж байгаа юм. Тэр нисэхээр явсан.