Тоглоом

Балбарыг бага байхад нь тоглоомоор шахдаг байлаа. Машин, цэрэг, шатар гээд л хүссэн тоглоом болгоныг нь өгөхөөс гадна хүсээгүй, хараагүй дуулаагүй тоглоом хүртэл түүний өмнө өрнө. Цэцэрлэгтээ тэр хамгийн их тоглоомтой. Тэглээ ч гэсэн ангид нь тэр үйлчилдэггүй байлаа. Балбар хамгийн түрүүнд ирээд яаравчлан хамаг тоглоомыг өвөр дээрээ овоолсон ч багш нь нэг нэгээр нь энд тэндээс нь сэмээрхэн авсаар байгаад Балбарт ганц л тоглоом үлдээчихдэг байв. Арга мухардсан Балбар бодно. За яахав та нар тоглож л бай! би та нарт түр зээлүүлж байгаа юм. Харин тоглоомын цаг дуусаад унтах болохоор бүгд тоглоомоо хаяад явцгаана. Учир нь энэ бол тэд нарын тоглоом биш. Харин Балбар араас нь үглэн байж, тоглоом бүрээсээ уучлал гуйн байж газраас түүн байранд нь тавина. Багш нь үүнд нь тусална. Яг л уучлал гуйх мэт. Харин Балбар багшийгаа яагаад өдөр бүр адилхан алдаа гаргаад байгааг ойлгодоггүй байлаа. Нэг өдөр Бат, Уянга хоёр Бани бамбаруушийг булаацалдаж байгаад урчихлаа. Балбар тэр булангаас бүгдийг бүртгэн харж байсан тул яаран гүйж ирээд Батыг хүлхэж унагаагаад, Уянгын үснээс нь зулгаагаад уйлуулчихлаа. Багш нар ч ирээд Бат, Уянга хоёрыг аргадаж гарав. Харин Балбарыг загналаа. Тэгээд буланд зогсоочхов. Хөөрхий Бани бамбаруушаас хэн ч уучлал гуйсангүй. Харин ч эсрэгээр Балбарын хажууд байх цаасан хайрцаг уруу чулуудчихлаа. Балбар хэдий олон удаа уучлал гуйсан ч түүний нүд гунигтайгаар цоо ширтсээр л.

Тэр орой багш нь Балбарыг хоёр хүүхэд уйлуулсан, бусдаас тоглоом харамладаг гэх мэтчилэн ээжид нь ховлолоо. Ээж нь аавд нь ховлов. Аав нь юу ч хэлсэнгүй. Өвөр дээр нь хайртай цэргийг нь тавиад нөхөр цэрэг юу болсныг айлтга! гэвэл Балбар болсон явдлыг, гайхаж явдаг зүйлсээ аавдаа хэлэв. Аав нь тэсвэртэйгээр сонсож дуусаад толгойг нь илэн "Энэ цэрэг чиний хүүхэд , харин тэр тоглоомууд хэний ч хүүхэд биш за юу!" гэж хэлээд духан дээр нь үнсэн орон нь оруулаад яваад өгөв. Балбар орондоо цэцэрлэг дээрх тоглоомуудыг хэрхэн үрчилж авах тухай бодож гарлаа. Цүнхэндээ хийвэл багтахгүй, гэдсэндээ хийвэл бүүрч болохгүй. Халаасанд бол мэдээж яаж багтах вэ!? Цонхоор шидвэл халтар болчихно хэмээн түмэн арга сүвэгчилнэ. Гэвч нэг нь ч санаанд таарсангүй. Үүнээс хойш долоо хоног тоглоомуудаа авч явах гэж зүтгэсэн боловч нэгийг нь ч авч явж чадсангүй. Эцэст нь багш нь ээжид нь танай хүүхэд энэ янзаараа аяглах юм бол манайх хүлээж авч чадахгүй гэж хэлхийг Балбар сонслоо. Балбар шүд зуун хэний ч биш юмыг би авахад яачхаад байгаан хэмээн шулганав. Орой аав нь үлгэр ярьж өгчхөөд яагаад тоглоомуудыг авах гээд байгааг нь асуув.

-- Хэний ч биш тэр тоглоомууд аймаар өрөвдөлтэй.
-- Яагаад?
-- Хүн болгон дээрэлхэнэ, хэрэглэж дуусаад хаяна.
-- Тоглоомууд тийм юманд дасчихсан байлгүй дээ!?
-- Үгүй ээ тэд нар дасаагүй. Дасаагүй гэдгийг нь би мэджийна.
-- Миний хүү яаж мэдэж байгаа юм?
-- Хэн ч эцэг эхдээ хаягдахыг хүсэхгүй биз дээ?
-- Ээ миний хуу ухаантай шүү дээ. Харин арай өөрөөр бодож үзье.
-- Яаж?
-- Тэр тоглоомууд чинь та нар шиг олон аав ээжтэй гээд бодчих. Гэтэл нэг эцэг, эх нь өөрсдөө л хараад бусдыг нь харуулахгүй бол яах билээ?
-- Тоглоом бусад ээж, аавыгаа санана.
-- Тээр хараа биз, тэгэхээр одоо яах ёстой билээ!?
-- Хүн болгоноор тоглуулах.

Маргааш нь Балбар хайртай Иван цэргээ авч явлаа. Тэгээд багш дээрээ очоод багшаа би энэ цэргээ Бани бамбаруушаар солих гэсэн юм гэвэл багш нь гайхсан нүдээр харав. Балбар энэ миний хайртай цэрэг Иван. Би энийгээ хүүхдүүдэд өгье. Харин оронд нь Баниг аваад явчихъя тэгэх үү!? хэмээн гуйв. Багш нь угаасаа урагдчихсан тоглоом гээд хаячихсан байсан тул толгой дохив. Орой нь Балбар ээжийгээ шаналгасаар Баниг оёулж авлаа. Маргааш нь Балбар, Иван, Бани гурав зэрэгцэж суугаад тоглоомуудынхаа эцэг, эхтэйгээ тоглохыг баяртайгаар харан суулаа.